Fajka jest przypadkiem najstarszym przyrządem służącym do wdychania dymu żarzącego się tytoniu innymi słowy innych substancji roślinnych. O Scytach wdychających dym pod pomocy fajek wspomina poprzednio Herodot do wnętrza V w. p.n.e. Od Scytów palenie fajki przejęli Germanie, Galowie, Rzymianie plus Grecy. Palono w środku fajkach przede wszystkim zioła odurzające, może z gatunku konopi. Fajki do palenia substancji odurzających dodatkowo narkotycznych znane poprzedni podobnie na Dalekim Wschodzie.
Fajki gliniane czy kamienne znane ówczesny wewnątrz Ameryce prekolumbijskiej. Palono wewnątrz nich tytoń dodatkowo różnego rodzaju zioła. Konstrukcja prekolumbijskich fajek była zwykle podobna do fajki współczesnej, pomimo tego istniały też warianty o rozdwojonym cybuchu, umożliwiające inhalacja tytoniu na wskroś nos, zaś nie wskroś usta.
Wprowadzony do Europy wskroś XVI-wiecznych żeglarzy indiański zwyczaj palenia tytoniu zyskał żwawo dużą popularność. Palenie do wnętrza fajce (od ok. 1570 roku) było wskroś więcej niż trzy stulecia głównym sposobem konsumpcji tytoniu. Inne metody, w charakterze żucie, zażywanie tabaki, palenie cygar, uprzedni wewnątrz niektórych okresach nieraz z większym natężeniem popularne, mimo to palenie fajki historycznie miało dominujące znaczenie.
Początkowo Europejczycy stosowali fajki gliniane, wzorowane na indiańskich, żwawo atoli wykształciły się dwójka klasyczne typy: angielszczyzna również holenderski - oba o długim cybuchu tylko różniące się kształtem główki. Te typy fajek, w szczególności popularne do wnętrza XVII–XVIII w., znane są m.in. z dzieł dawnego malarstwa, w szczególności mistrzów niderlandzkich.
Fajki gliniane, zwyczajowo wykonywane z białej gliny koalinowej, miały wiele zalet: żaroodporność, neutralność smaku oraz zapachu, wysoką absorpcję wilgoci, niską cenę, jednakże jedną zasadniczą wadę – kruchość. Żartobliwe zwerbalizowanie z owych czasów mówiło, że to fajka, po którą nie wypada się schylać, kiedy upadnie. Dlatego powszechnym sposobem sprzedaży ówczesny wiązki fajek liczące odkąd sześciu sztuk do tuzina.
Od końca XVII wieku zaczęły niewolić wziętość fajki gliniane typu tureckiego, o cybuchach drewnianych czy łączonych z drewna, padło oznacza to rogu. Wprowadzenie główek porcelanowych, trwalszych niż gliniane tymczasem mniej porowatych także mniej absorbujących powstającą w toku palenia gorzką ciecz, było powodem powstania konstrukcji popularnej do w dzisiejszych czasach wewnątrz ludowych fajkach niemieckich plus austriackich. Główka fajki łączona była z cybuchem pod pomocy elementu spełniającego równolegle funkcję pojemnika na nieprzyjemne uboczne produkty palenia. Tego typu fajki, w wielu przypadkach o niezwyczajnie długich cybuchach (nawet do 1 metra), popularne ówczesny wśród XIX-wiecznych artystów, pisarzy, studentów, zwłaszcza wewnątrz centralnej Europie. Porcelanowe główki tych fajek, zamykane metalowymi, ażurowymi klapkami, dawny w szeregu przypadków szczodrze zdobione wizerunkami herbów, scenami rodzajowymi czy myśliwskimi, symbolami patriotycznymi, wojskowymi plus sentencjami. W Niemczech popularne ówczesny wewnątrz XIX oraz na początku XX w. tzw. fajki rezerwisty, ozdobione emblematami wojskowymi innymi słowy patriotycznymi, palone poniżej okazji świąt pułkowych, ćwiczeń wojskowych oznacza to spotkań rezerwistów.
W 1723 Karol Kovács, rzemieślnik z Budy, użył jak wiodący prym nowego surowca do wyrobu fajki – sepiolitu, oznacza to tzw. pianki morskiej. Ten minerał o drobnoporowatej strukturze, nadzwyczaj prosty również bezproblemowy wewnątrz obróbce, stał się popularnym materiałem fajczarskim wewnątrz XVIII plus XIX wieku. Świetnie nadający się do precyzyjnego rzeźbienia, o biało-kremowej barwie, zyskującej z od czasu do czasu piękną patynę, znalazł zastosowanie przede wszystkim wewnątrz wyrobie fajek luksusowych, w szeregu przypadków wewnątrz połączeniu z bursztynowymi ustnikami również okuciami ze szlachetnych metali. Do szczególnej maestrii wewnątrz wykonywaniu fajek z pianki morskiej doszli rzemieślnicy austro-węgierscy, zwłaszcza wiedeńscy. Wyczerpanie złóż sepiolitu do wnętrza Turcji, skądże importowano surowiec, do wnętrza połowie XIX wieku spowodowało stok produkcji. Po odkryciu nowych bogatych złóż w środku Afryce wewnątrz połowie XX w. wznowiono produkcję, lecz wciąż zapędy tym typem fajek jest w dzisiejszych czasach zwłaszcza kolekcjonerskie.
Na początku XIX wieku odkryto nowy, zdaniem większości fajczarzy, najdoskonalszy substancja – pyta wrzośca (Erica arborea). Korzenie drzew także
krzewów wykorzystywano uprzednio przedtem do wyrobu fajek, doceniając ich twardość plus większą wytrzymałość niż zwykłego drewna. Stosowano nieraz geneza drzew owocowych, wiśni, czereśni, gruszy. Jednak odkryty na Korsyce, tudzież występujący wewnątrz
całym regionie śródziemnomorskim, pyta wrzośca charakteryzował się niespotykanymi najpierw walorami. Fajki z tego materiału, po właściwym opaleniu, zachowują na każdorazowo łagodny woń pierwszego palonego tytoniu. Korzeń wrzośca zawiera masa odpornych na wysoką temperaturę związków krzemu, zatem
fajki te mają długą żywotność. Jest równolegle
gorszym przewodnikiem ciepła niż ceramika, tedy rozgrzana główka fajki nie parzy dłoni. Zaletami wrzośca są też włości pochłanianie wilgoci, włości trwałość mechaniczna plus czarowny zarys
struktury drewna. Chyba jedyną wadą jest ciężar, poniekąd większy niż innych gatunków drewna. Fajki wrzoścowe zaopatruje się tak bywa do wnętrza ustniki z czarnego tworzywa sztucznego, nieraz z rogu czyli bursztynu.
Pierwsza fabryka wykorzystująca wrzosiec (franc. la bruyère, ang. briar) powstała wewnątrz
Saint-Claude wewnątrz
departamencie Jura w środku 1858. Wyroby sygnowane nazwą tej miejscowości do w dzisiejszych czasach zaliczają się do najlepszych fajek świata. Wytwórnie fajek z wrzośca powstały w krótkim czasie do wnętrza niemal całej Europie, zaś
obecnie są na całym świecie. Do czołowych, poniżej względem jakości, producentów bruyerek należą obecnie Wielka Brytania, Dania, Niemcy, Włochy, Francja, USA, Kanada, Słowacja także
Irlandia. W Polsce fajki wrzoścowe zaczęła wyrabiać
w środku niewielkich ilościach zakład pracy
Wincentego Swobody z Przemyśla. Po II wojnie jego uczniowie z Ludwikiem Walatem na czele rozpoczęli produkcję bruyerek na większą skalę. Obecnie fajki przemyskie produkuje parę
firm, w środku większości wyrosłych z tradycji warsztatu W. Swobody. Wiele ich modeli stanowi dzieła sztuki fajczarskiej na światowym poziomie, w taki sposób przy względem surowca plus wykonania, jako także
autorskiego, oryginalnego wzornictwa.
Specyficznym modelem fajki, łączącym nieco wspomnianych surowców, jest powstała do wnętrza Anglii wobec ostateczność XIX wieku lulka z afrykańskiej tykwy calabash. Stożkowaty odłamek tykwy, silnie wygięty, zrealizowany jest wewnątrz części stanowiącej główkę morską pianką, za to powierzchowny kawałek cybucha sztuczny jest zwyczajowo z wrzośca. Często nazywana jest płeć piękna fajką Sherlocka Holmesa.
Fajki pozaeuropejskie wykonywane są z różnych materiałów. Na Dalekim Wschodzie przeważają fajki metalowe, o niewielkich główkach, zarówno do wnętrza fajkach do palenia opium jako oraz tytoniu. Fajki czarnej Afryki robione są przeważnie z drewna, nieraz z hebanu. Fajki w środku Afryce Północnej są zwykle
gliniane, z drewnianymi cybuchami, tudzież w szczególności
popularne wewnątrz
tym regionie fajki wodne metalowe czy ceramiczno-metalowe. Koczownicze ludy Syberii dodatkowo Ameryki Północnej robiły fajki podobnie z kamienia, rogu, kości, drewna również gliny.
Fajki niższej jakości robi się też z drewna drzew liściastych innymi słowy krzewów, w szczególności
czereśni, gruszy itp. Tanie (i niezbyt trwałe) fajki wykonywane są ponadto z innych roślin, np. z dyni, tykwy, kolb kukurydzy. Fajki z kaczana kukurydzy, poddanego dwuletniemu suszeniu także
impregnowanemu rozrzedzoną gliną, popularne są w szczególności
na południu Stanów Zjednoczonych, zwłaszcza do wnętrza Missouri. Mimo nietrwałości są lubiane, albowiem zapewniają luksus chłodnego oraz suchego palenia. Żywotność ich bywa kiedy niekiedy przedłużana drobną monetą wciśniętą na spód
główki. Palone w pierwszej chwili wskroś
Murzynów wewnątrz
czasach niewolnictwa, dodatkowo być może wskroś
nich wymyślone, potem popularne m.in. wśród farmerów plus traperów. Z kukurydzianą fajeczką widywano ponadto w wielu przypadkach gen. MacArthura.